YOLO!
Afgelopen donderdag was ik ziek. En ik droeg het als een man. Dat is te vergelijken met een bevalling van de vrouw. Vervuld met zelfmedelijden fietste ik vervroegt uit mijn werk, om vervolgens neer te ploffen op een bank. Diezelfde bank leefde mee met mij, en gaf me rust. Rust die ik nodig had om alles te verwerken. Er werd tegen mij gezegd dat het logisch zou zijn dat ik ziek was. Het was immers koud, en dat is moordend voor je weerstand.
Ik vraag me af of het niet iets anders was. Deze weken heb ik me namelijk verbaasd over onze medemens. Regelmatig hoor en lees ik dingen waar ik van schrik, zo ook afgelopen tijd. Te beginnen met YOLO. Kent u dat? YOLO is voor menig persoon zonder enige vorm van ambitie een vrijbrief om dingen te doen die ze normaal niet zouden doen. Het zegt u nog steeds niks? Het betekend:’’You Only Live Once’’. De term zelf is weinig speciaal, maar toen een Amerikaanse artiest het op shirtjes begon te zetten was het opeens een hype. Massahysterie. Verschrikkelijk.
