Mixtape.

Nieuw!

kattuk.nl/Blogs (Page 71)

Blogs

Column: Katwijk. Kinderen. Alcohol. Door: Niels Appelo

Een nieuwe column van Niels. Eerder verschenen in De Katwijksche Post en op nielsvandedag.nl

In Nielsgierig observeert Niels Appelo zijn dorp Katwijk, de rest van Nederland en de wereld.
Hij verwondert en verbaast zich, is nieuwsgierig naar van alles en nog wat en vraagt zich af.

Deze week? Katwijkse jeugd laat zich vol lopen.

Waarom? Omdat hun vrienden en vriendinnen dat ook doen.

En? De kroegen verkopen in ieder geval minder sterke drank aan 18-minners.

Zaterdagavond. Half negen, ergens buiten vlakbij een sloot, of onder een brug. Groepje jongens en meiden. Lekker zuipen. Steeds harder praten. Schreeuwen. Als het bijna zondag is slingerend naar het dorp. Nog meer zuipen. Ongecontroleerde bewegingen, ze hebben elkaar nodig om te blijven staan. Shotjes sterke drank. Naar de klote gaan. Nergens iets om geven. Zondagochtend naar huis. Strompelend, want fietsen gaat niet meer. Af en toe even langs de kant van de weg voorovergebogen rusten. Eenmaal thuisgekomen net op tijd voor de wc. Gelukkig, niemand wakker gemaakt.

‘Hoe was het gisteren?’ vraagt moeders zondagmiddag. ‘Leuk, hoor.’

Ingezonden: Zondagsrust of zondagsreuring? Door: Ineke Ouwehand

De zondagsrust houdt de gemoederen flink bezig gezien de reacties in De Katwijksche Post en op diverse websites op een eerder verschenen artikel. Maar waar gaat de discussie eigenlijk over? Gaat het louter over boodschappen kunnen doen op zondag? Gaat het over de huiselijke verveling ontlopen in drukke meubelboulevards en niet te hoeven ‘mens – erger – je – nieten’ met je (schoon)familie? Of gaat de discussie over de zondagsreuring? Dat is toch van een andere orde.

Zondagsreuring
Ik heb mij jaren geleden in Katwijk gevestigd omdat hier gelukkig geen zondagse Noordwijkse of Scheveningse toestanden heersen. Ik zou S.G.P. stemmen zodra hiervan sprake zou zijn. Ik word al treurig als ik op zondag onverhoopt in Noordwijk ben en al die plastic tasjes torsende, sjokkende shoppers zie en vooral die ‘smileys’ erboven. Funshoppen noemen ze dat, afijn, ieder het zijne.

De Mannenpas

Mijn tepels hebben al een week lang de vorm van een vlaggenmast. Het was koud. Een oer Hollandse winter doet pijn. Ik was helaas niet de enige met klein leed. De in letters omgezette tranen van onze medemens kleurden mijn twitter timeline grauw in. Toen wist ik het, Nederland is doorgeslagen in de vrouwenemancipatie. We moeten weer terug naar de Mannelijkheid!

Vorige week stond ik al wachtende op een niet arriverende bus te kijken naar een man. Deze man had de uitstraling van een griesmeel pudding. Het was verschrikkelijk. Deze man zijn voeten waren omhuld door UGGs. U weet wel; Die met schapenwol bekleedde sloffen. UGGs zijn ervoor gemaakt om het mannelijk ras te pijnigen. Boven deze UGGs had diezelfde man een te strakke broek aan. De met gebakken lucht gevulde balzak werd hevig in de weggezeten, en dat was te horen aan de stem. Helaas was dit niet alles. Deze man rookte Marlboro-light. Wanneer je Marlboro-light rookt komt er roze rook uit je mond en het schijnt dat er geen tabak maar biologisch tarwegras in zit.

Zondag: Project: SNOW FIGHT BOLLENSTREEK! (SFB) Update: Afgelast

Foto: www.spitsnieuws.nl

Update via Facebook: Moet ingelast mededelen dat het evenement niet doorgaat. Mocht er de komende tijd nog sneeuw vallen, dan zal ik het zeker opnieuw organiseren. Ik bedank jullie voor jullie enthousiasme!

Update: Als het niet gaat sneeuwen morgen, dan wordt het afgelast en naar een andere datum verplaatst. HOU HIER REKENING MEE!

Update: Al meer dan 100 deelnemers hebben zich aangemeld via Facebook

Btw: Het ligt volledig aan het weer of het nog doorgaat!

Update via Facebook: NA GESPROKEN TE HEBBEN MET DE POLITIE EN GEMEENTE IS ER BESLOTEN OM DE LOCATIE TE VERPLAATSEN NAAR HET STRAND! WE VERZAMELEN 13:00 UUR BIJ SCUM! OM 13:30 GAAN WE AFTELLEN EN BEGINNEN MET EEN EPISCH GEVECHT!

Eerdere bericht en agenda:

Je kon er op wachten. Gisteren is er in Breda een massaal sneeuwballengevecht gehouden na een oproep op Facebook. Nu is ons lieftallige en normaal zo rustige dorpje aan de beurt.

Op Facebook staat het event – Project: SNOW FIGHT BOLLENSTREEK! (SFB) – aangekondigd. Op zondag 20 januari om 13.30 uur in de Noordduinen op het strand moet het allemaal gaan gebeuren. Spannend!

Hieronder het event zoals het op Facebook staat.

Ooit een sneeuwballengevecht meegemaakt van 500+ man?

Wij ook niet!

We zijn van plan om een MEGAGROOT sneeuwballengevecht te organiseren voor A.S zondag!

We delen de groep in 2 teams en doen dan een potje capture the flag!

Ingezonden: Vuurwerk, blijven we ziende blind en horende doof? Door: Ineke Ouwehand

Afgelopen jaarwisseling zijn 21 volwassen- en 2 kinderogen blind geworden, staat in het Leidsch Dagblad van 15 januari 2013. De cijfers komen van het Nederlands Oogheelkundig Gezelschap. In totaal zijn er 324 ogen beschadigd, 23 ogen werden volledig blind waarvan 8 verwijderd moesten worden. Van de 264 slachtoffers waren er 155 die zelf vuurwerk afstaken, de andere 109 waren kijkers.

En nog houden mensen vol dat vuurwerk er gewoon bij hoort tijdens het ‘nieuwjaarsfeestje’. Ook al hebben sommigen geen cent te makken, geld voor vuurwerk is er altijd wel: dit jaar ging er zelfs voor 75 miljoen euro de lucht in. Daar zat geen euro van mij bij.

Hoewel, ongewild betaal ik wel mee aan dat feestje. Denk aan de ziekenhuisopnames, operaties, aangepast werk dat gevonden moet worden, en zo kan ik nog wel doorgaan.

Als ik dan toch mag meebetalen, dan mag ik ook meepraten over de wijze waarop dat feestje gevierd wordt. Ik heb helemaal niks tegen vuurwerk en wat mij betreft komt er een mooie vuurwerkshow, afgestoken door deskundigen op een veilige plek. Ik heb er echter geen zin meer in om nog langer op een indirecte manier mee te betalen aan de gevolgen van die ‘feestjes’.

Column: Films op TV? Een volmondig NEE! Door: Wim Masmeijer

En alweer een column op Kattuk.nl. Dit keer van Wim Masmeijer.

Ook een column schrijven?
Mail je bijdrage naar info@kattuk.nl 

Kom dr maar in, Wim…..

Ik ben een filmliefhebber. Ik mag mij graag laten meeslepen in een aangrijpend verhaal maar ook onderuitgezakt op de bank met een heerlijk no-nonsense actiefilm kan mij bekoren. Uiteraard ben ik lid van Film1 en bekijk ik regelmatig een DVD.

En soms heel soms bekijk ik een film op televisie.

Ik trap er niet meer in…

Natuurlijk is het allang bekend dat commerciële oproepen om de haverklap films afkappen voor de hun talloze reclameboodschappen. Ik ben er inmiddels gewend als ik midden in een film zit er snel weer uitgerukt te worden door Harry van Sunweb of de krultang van Essent.

SBS6 is wat mij betreft de uber-verkrachter van films op TV. Films van 90 minuten worden uitgerekt tot een 2,5 uur durende ervaring. Duren de films langer dan 2 uur, ach dan stoppen we er toch Hart van Nederland tussen. Nederland moet natuurlijk wel op de hoogte blijven dat de kippen van boer Krelis van de leg zijn.

YOLO!

Afgelopen donderdag was ik ziek. En ik droeg het als een man. Dat is te vergelijken met een bevalling van de vrouw. Vervuld met zelfmedelijden fietste ik vervroegt uit mijn werk, om vervolgens neer te ploffen op een bank. Diezelfde bank leefde mee met mij, en gaf me rust. Rust die ik nodig had om alles te verwerken. Er werd tegen mij gezegd dat het logisch zou zijn dat ik ziek was. Het was immers koud, en dat is moordend voor je weerstand.

Ik vraag me af of het niet iets anders was. Deze weken heb ik me namelijk verbaasd over onze medemens. Regelmatig hoor en lees ik dingen waar ik van schrik, zo ook afgelopen tijd. Te beginnen met YOLO. Kent u dat? YOLO is voor menig persoon zonder enige vorm van ambitie een vrijbrief om dingen te doen die ze normaal niet zouden doen. Het zegt u nog steeds niks? Het betekend:’’You Only Live Once’’. De term zelf is weinig speciaal, maar toen een Amerikaanse artiest het op shirtjes begon te zetten was het opeens een hype. Massahysterie. Verschrikkelijk.

Column: Metal. Door: Niels Appelo

Eerder verschenen op Nielsvandedag.nl

Kortgeleden ben ik er voor uit gekomen.

Zo’n beetje iedereen die ik kende luisterde gewoon top-40-mainstreammuziek. Ik luisterde wel mee, maar vond er weinig aan. Mijn muziekvrienden hadden wel wat alternatieven. Ik bedoel: progressieve rock, metal en nog wat hardere resonante muzieksoorten.

Er ging een wereld voor me open. Ik luisterde er graag naar, zonder agressief te worden. Wanneer in een andere dan mijn muziekomgeving werd gesproken over muziek, zei ik het niet. Dan luisterde ik ‘ja, van alles wat, joh’.

Ik dacht namelijk aan het beeld van woeste stieren die in een modderpoel elkaar te lijf gingen. Lange, zweterige haren, ontblote bovenlijven met lelijke blauwe tekeningen en zwarte zware schoenen. Daar moest iedereen toch aan denken?

Column: Eindelijk. Door: Niels Appelo

Een nieuwe column van Niels. Eerder verschenen op www.nielsvandedag.nl

Op de basisschool wilde ik het al kunnen.

Tijdens spelletjes op het schoolplein of met een partijtje voetbal hadden de jongetjes die het wel konden toch een soort overwicht. En iedereen schikte zich dan. Terwijl je zou zeggen dat alleen een hond er goed naar zou moeten luisteren.

Lang heb ik er niet aan gedacht. Sporadisch, wanneer ik in een onduidelijke situatie orde wilde scheppen, of de aandacht wilde. Dan dacht ik weer terug aan die jongetjes die als haantjes en alfaatjes het trucje wel beheersten.

X